Ο εύσωμος

Γεννήθηκα πριν κάποια χρόνια

και σύμφωνα με τις μέχρι τώρα ενδείξεις

κάποια στιγμή θα πεθάνω.

Γεννήθηκα με τα μαλλιά μου αραιά.

Όσο κι αν ελπίζω για το αντίθετο

το πιο πιθανό είναι πως με τα μαλλιά μου αραιά θα πεθάνω.

Είναι περίοδοι που κοιτάζομαι συχνά στον καθρέφτη:

παρατηρώ τα φρύδια μου, κοιτάζομαι λάγνα

ή καμιά φορά χαμογελάω για να δω το δόντι που μου λείπει.

Το πόσο άσχημος είμαι μόνο εγώ το ξέρω,

μα και στην ομορφιά μου

κανείς δεν έχει εντρυφήσει τόσο όσο εγώ.

Καμιά φορά γδύνομαι κιόλας

χαζεύω το κορμί μου που είναι σαν κομμάτι καουτσούκ.

Όχι κούρος, όχι αθλητής:

ένας κοινός σαν πολλούς χαλβάς.

Σφίγγω τα μπράτσα μου, κρύβω την κοιλιά μου,

τονίζω τους ώμους μου που είναι το δυνατό μου σημείο.

Πιάνω τον πούτσο μου και μετά

γυρνάω πλάτη να κρυφοκοιτάξω τον κώλο μου.

Απορώ γιατί με ερωτεύονται,

και απορώ γιατί δεν με ερωτεύονται.

Απευθείας θλίβομαι

και αμέσως συνειδητοποιώ

πως η βιτρίνα που πρέπει να σπάσω δεν είναι έξω

αλλά μέσα μου.

Albrecht Durer 1500 A.D., self-portrait

το βουβό προλεταριάτο

Νυχθημερόν δουλεύαν οι υφάντρες

να κρατήσουν την σιωπή ακλόνητη,

την ραντίζαν με τ' αμίλητο νερό

και την τέχνη του μελίρητου μεταξιού

την κρατούσαν κρυφή απ' όλους

τόσο κρυφή

που στο τέλος η σιωπή λιγόστεψε.

Μηχανεύτηκαν τότε οι πολυλογάδες βιομηχανικά κλωστήρια,

αυτόματους αργαλειούς και φλύαρα ρομποτικά σφοντύλια.

Μονάχη ψιθύριζε στην άκρη του διαδρόμου η ιστορία

πως τα λόγια δεν είναι τίποτα άλλο παρά

προστιθέμενη αξία στο εμπόρευμα της σιωπής.

Κανείς δεν της έδινε σημασία: είχε κομμουνισμό στο βάθος.

τόσο σκοτάδι με τόσο φως

Να κοιτάς αμέτοχος τις εξελίξεις, να διαβάζεις δεκάδες σελίδες, την γνώμη του άρη πορτοσάλτε και το ρεπορτάζ του τριανταφυλλόπουλου, με το στόμα ανοιχτό την οθόνη του λάπτοπ, μεσολαβημένος σαν αμαξοστοιχία, να παίρνεις τηλέφωνο τους φίλους σου, να ψάχνεις μέσα στο πλήθος να τους βρεις, απορημένος σαν ψάρι, να έχεις ξεσυνηθίσει το σφιχτό δέσιμο στα κορδόνια σου, τις πέτρες στις τσέπες της φόρμας, τις τρεις κινήσεις με τις οποίες μια μακό κοντομάνικη μετασχηματίζεται σε κουκούλα -εναγωνίως- και να φοράς ένα κράνος που σε σφίγγει -δανεικό-, να έχεις ξεχειλίσει από μίσος, άλλο να μην χωράει κι ας υπάρχει ακόμα πολύ, να σφίγγεις το χέρι, να κοιτιέσαι στα μάτια με πρόσωπα γνώριμα, μετά να βαδίζεις, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, μουδιασμένος απ' την αμηχανία, αποσπασματικός σαν βλεφάρισμα, άναρθρος σαν κραυγή, να σκέφτεσαι φευγαλέα το επόμενο πρωί, τον λογαριασμό του τηλεφώνου και τα γεμιστά στο ψυγείο, πνιγμένος στις αντιφάσεις σου, φετίχ αλλά και εξεγερμένος ταυτόχρονα, λαμπρός καταστροφέας, ηρωικός μα και πένθιμος, να βλέπεις στο βάθος του δρόμου κάτι φλόγες, να βαδίζεις ασυναίσθητα προς εκεί, όχι για να τους ρίξεις λάδι, όχι για να καείς μαζί τους, αλλά για να χαζέψεις λίγο το πορτοκαλί και το κίτρινο, να σε νανουρίσουν οι πύρινοι ιριδισμοί, να επιτελέσεις το δικό σου μνημόσυνο, για να πάρεις τον δρόμο της επιστροφής, να πέσεις για ύπνο ήσυχος, αυτόχειρας αλλά και φονιάς, για να ξυπνήσεις το επόμενο πρωί επανεκκινημένος, βουτηγμένος στις αντιφάσεις σου, χειροπόδαρα σχιζοφρενής, εσύ μητροπολιτάνε προλετάριε των παιδικών μου χρόνων...

Κερατσίνι, Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2013

Παρηχήσεις #3

Όλες οι λέξεις, όντας υπηρέτες της εξουσίας,
έχουν με την εξουσία την ίδια σχέση που έχει μαζί της
το προλεταριάτο. Κι όπως εκείνο, 
έτσι κι αυτές είναι εργαλείο και φορέας
της μελλοντικής απελευθέρωσης.

Μουσταφά Καγιατί, Οι αιχμάλωτες λέξεις, Intenationale Situationniste (1966)

Της ισχύος η λέξη

ηχεί παρηχής

ως ισχύς επί λέξει

και ισχύει αυτολεξεί.

Και ηχεί μία λέξη

δίχως να 'χει ισχύ:

η ανέχεια πχ

κι η αισχύνη επίσης.

Ενισχύθη η εσοχή

κι η συνήθεια επί ίσοις

μα κι η ισχνή μου σαγήνη

ενισχύθη επίσης.

Εν ενώσει η ισχύς

και η γνώση εγεννήθη

εν υπνώσει σιγής

κι εκοιμήθη εν κινήσει.

Απαλών εξ ονύχοις

διατελώ ενισχύς:

ενικός κι αισχυνής

μα κι αισχρός κι εκκινής.

(σε συνέχεια του προγενεστέρου)

Από τα στρατευμένα που μας θήλασαν...

καθημερινή είμαι...

Είναι οι κυριακάτικες εφημερίδες σαν το φρέσκο ψωμί: αν δεν τις διαβάσεις Κυριακή, την Δευτέρα φαντάζουν ήδη μπαγιάτικες. Μεζόν ε ντεκορασιόν, χαμένα μεγαλεία και οργανωμένη δημαγωγία. Οι πολεμικές βιομηχανίες των ελλήνων χριστιανών και οι γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί των πλανητικών χασάπηδων απευθείας στα φθαρμένα σαλονάκια του ελληνικού λαού: ενημέρωση το ονομάζουν αυτό στην χώρα που διοικούν οι κανίβαλοι, οι πράκτορες αρθρογραφούν και ψηφίζουν οι λωτοφάγοι. Και με έναν παράδοξο τρόπο ο πόλεμος συγγενέυει με την ιδιοκτησία ακινήτων, ο κυριάκος με την ντόρα και ο τάφος του μεγάλου αλεξάνδρου με τις κρηνίδες καβάλας. Η ανεργία με το χαμόγελο, ο ρατσισμός με το ντιενέι και η ευτυχία με τα ω3 λιπαρά, Οι λέξεις γίνονται ακμές ενός τριγώνου με την κορυφή του οποίου αυνανίζεται η μεταφυσική. Η περίμετρος ορίζεται από αστυνομικες κλούβες και το μάθημα διδάσκεται στο πολυτεχνείο. Στο περιθώριο η κική δημουλά συγκεντρώνει το ποητικό υλικό της εθνικής συναίνεσης (που για όσους δεν το γνωρίζουν πρόκειται για εκείνο το καφέ πράγμα που μένει ακόμα και μετά το καθάρισμα στο στεφάνι της τουαλέτας μας). Μικρό το κακό: το ελληνικό όνειρο ενσαρκώνεται. Σε ένθετη αφόδευση ο τουριστικός απολογισμός του φετινού καλοκαιριού μετά επίδαυρος και μετά μετεωρολογικές προβλέψεις. Για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχει ένα στάδιο στην ψυχαναλυτική διαδικασία κατά την διάρκεια του οποίου ο αναλυόμενος αμφισβητεί τον αναλυτή του... (πληροφορίες εντός)

Μήπως η βασιλική οδός προς τον κομμουνισμό είναι η μεταμφίεση;