Από πάντα άπλυτοι (φόρος τιμής στον Χ.Μ.)

Μισσό ποίημα - propaganda collective
στούντιο δεύτερος όροφος: μπαουλοντίβανα και καλαμποκάλευρο
Θεσσαλονίκη-Μέτσοβο-Αθήνα
tattoo στα μπράτσα, 2009,
οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις,
μια άλλη κοινωνία-ένας άλλος άνθρωπος,
υπερήφανα η ντροπή του έθνους...

Ο πρώτος χειμώνας (1983)

Η Ανατολή Αργά μιλάει για τον βουβό χειμώνα του 1983

τότε που οι δούλοι μόλις είχαν αρχίσει να μοιάζουν με τα αφεντικά τους

Απογοητεύτηκα: δεν τον περίμενα έτσι τον χειμώνα.

Ποτέ δεν φαντάστηκα πως μέχρι τον Δεκέμβρη μένει σιωπηλός,

ύπουλα κι υπομονετικά,

και μετά ξαμολαει τα σκυλιά του να μας κυνηγάνε στα σοκάκια σφυρίζοντας μέσα από σάπια κουφώματα εγκατειλημμένων αρχοντικών,
να τρυπάει τα κόκκαλα και να φυτεύει στο βάθος υφάλμυρες τύψεις και καυστικές αναμνήσεις παιδικών αποθημένων,
να γαζώνει τα χείλια σφιχτά, να θέλεις να φωνάξεις και να μην μπορείς, να θέλεις να δαγκώσεις και να μην μπορείς, να θέλεις να κλάψεις και να μην μπορείς,

γιατί το χειμώνα τα δάκρυα παγώνουν

πριν καν ολοκληρώσουν τον υδάτινο κύκλο

που ξεκινάει την Άνοιξη

όλο χαρές και υποσχέσεις

κι εγώ απογοητεύτηκα γιατί δεν τον περίμενα έτσι τον χειμώνα.

Εγώ νόμιζα ότι θα καθόμασταν απέναντι απ' το τζάκι 
και θα εκμυστηρευόμασταν η μία στην άλλη τις παρανομίες μας. 

Ιταλία, Τορίνο, 1978,

Παρηχήσεις #2

Αδιόρθωτο θράσος

κι ατιθάσευτο θέρος,

ερυθρά κι ασυνόδευτη

έπαρση σε ωθεί.

Αθυρόστομη ρήση

ενός αθόρυβου έθους,

ρασοφόρου θυσία

και ο κύβος ερρίφθη.

 H φθορά θρήνουσα

 αριθμούς φέρει,

 αντεθνώς θήρουσα

και ανθούς θρέφει.

Φέρω φάρο εμφανή κι ενυμφίομαι:

ενυμφώς και γυνή,

εμφανώς και γυμνή.

Η Ανατολή Αργά συνομιλούσε με τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Ήταν οι δυο τους που με τα νύχια τους έσκαψαν τα σαθρά θεμέλια της βραχύβιας αβάν γκαρντ ελληνικής σχολής. Το ποίημα "παρηχήσεις #2" βρέθηκε γραμμένο στον τοίχο του σπιτιού της, δίπλα από το ράφι με τις κονσέρβες, βγαίνοντας από το χολ αριστερά πριν τον καλόγερο. Σε συνέχεια του "παρηχήσεις #1"...

τον καφέ που λέγαμε

Η Ανατολή Αργά ήταν κι αυτή παιδί του τόπου και του χρόνου της. Μέσα από την ήττα της (αυτή και η γενιά της) κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο. Αναδημοσιεύουμε το ποίημά της "τον καφέ που λέγαμε" έτσι όπως βρέθηκε γραμμένο πίσω από απόδειξη καταστήματος εσωρούχων, που φέρει την συγκινητική ημερομηνία 10 Απριλίου 1982.

Άσε κατά μέρους, σε παρακαλώ, τις εξυπνάδες

κι έλα να τα βάλουμε κάτω:

εσύ θέλεις να είσαι γαμάτος.

Συνέχεια, όλο και αδιάκοπα.

Να μου μιλάς για αυτά που ξέρεις

και καθόλου δεν με ενδιαφέρουν.

Εγώ πάλι θέλω να με ακούς

όταν θυμάμαι τα χρόνια μου στο λύκειο

κι από τον φόβο μου τρέμω,

όταν φαντάζομαι το αύριο

και πνίγομαι στις ενοχές μου.

Άσε κατά μέρους τις εξυπνάδες

κι έλα να πιούμε τον καφέ που λέγαμε.

Όμως χωρίς Αντονόνι, Baudelaire και τα πτιφουράκια της μαμάς σου.

Αν θέλεις, μόνο, κανένα φιλί διαρκείας.

αυτοί οι μουσουλμάνοι...

Αυτοί οι μουσουλμάνοι τελικά είναι

ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΕΣ

και

ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΙ