Παρηχήσεις #2

Αδιόρθωτο θράσος

κι ατιθάσευτο θέρος,

ερυθρά κι ασυνόδευτη

έπαρση σε ωθεί.

Αθυρόστομη ρήση

ενός αθόρυβου έθους,

ρασοφόρου θυσία

και ο κύβος ερρίφθη.

 H φθορά θρήνουσα

 αριθμούς φέρει,

 αντεθνώς θήρουσα

και ανθούς θρέφει.

Φέρω φάρο εμφανή κι ενυμφίομαι:

ενυμφώς και γυνή,

εμφανώς και γυμνή.

Η Ανατολή Αργά συνομιλούσε με τον Ναπολέοντα Λαπαθιώτη. Ήταν οι δυο τους που με τα νύχια τους έσκαψαν τα σαθρά θεμέλια της βραχύβιας αβάν γκαρντ ελληνικής σχολής. Το ποίημα "παρηχήσεις #2" βρέθηκε γραμμένο στον τοίχο του σπιτιού της, δίπλα από το ράφι με τις κονσέρβες, βγαίνοντας από το χολ αριστερά πριν τον καλόγερο. Σε συνέχεια του "παρηχήσεις #1"...

τον καφέ που λέγαμε

Η Ανατολή Αργά ήταν κι αυτή παιδί του τόπου και του χρόνου της. Μέσα από την ήττα της (αυτή και η γενιά της) κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο. Αναδημοσιεύουμε το ποίημά της "τον καφέ που λέγαμε" έτσι όπως βρέθηκε γραμμένο πίσω από απόδειξη καταστήματος εσωρούχων, που φέρει την συγκινητική ημερομηνία 10 Απριλίου 1982.

Άσε κατά μέρους, σε παρακαλώ, τις εξυπνάδες

κι έλα να τα βάλουμε κάτω:

εσύ θέλεις να είσαι γαμάτος.

Συνέχεια, όλο και αδιάκοπα.

Να μου μιλάς για αυτά που ξέρεις

και καθόλου δεν με ενδιαφέρουν.

Εγώ πάλι θέλω να με ακούς

όταν θυμάμαι τα χρόνια μου στο λύκειο

κι από τον φόβο μου τρέμω,

όταν φαντάζομαι το αύριο

και πνίγομαι στις ενοχές μου.

Άσε κατά μέρους τις εξυπνάδες

κι έλα να πιούμε τον καφέ που λέγαμε.

Όμως χωρίς Αντονόνι, Baudelaire και τα πτιφουράκια της μαμάς σου.

Αν θέλεις, μόνο, κανένα φιλί διαρκείας.

αυτοί οι μουσουλμάνοι...

Αυτοί οι μουσουλμάνοι τελικά είναι

ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΕΣ

και

ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΙ

Συμβουλές γάμου από τον νομοθέτη

Χωρίσατε πρόσφατα με το αγόρι σου και είσαι θλιμμένη, το καταλαβαίνω. Έχει συμβει σε όλους μας. Δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου και προσπάθησε να μην αγγίζεις με την σκέψη σου το τραύμα της μνήμης που σου προκάλεσε ο χωρισμός. Σε δύο (το πολύ σε τρία) χρόνια θα σου έχει περάσει. Το λέει και το άρθρο 1349 του Αστικού Κώδικα:

Οι αξιώσεις από την μνηστεία παραγράφονται όταν περάσει διετία από το τέλος του έτους κατά το οποίο λύθηκε.

Προσπάθησε να μην κατηγορείς συνέχεια τον εαυτό σου και πάρε την απόστασή σου από τη συνθήκη. Μήπως έφταιξε κι ο άλλος; Μήπως έχει κι αυτός μερίδιο της ευθύνης; Μήπως είχες σχηματίσει μια ιδανική εικόνα γι' αυτόν στο μυαλό σου, που τελικά δεν αντιστοιχεί μ' αυτό που πραγματικά είναι; Σκέψου καθαρά και ρίξε μια ματιά στο αρ. 1374 του Αστικού Κώδικα:

Γάμος που έχει τελεστεί μπορεί να ακυρωθεί εξαιτίας πλάνης σχετικής με την ταυτότητα του προσώπου του άλλου συζύγου.

Ξέρω, στήριξες πολλά σ'αυτή τη σχέση. Ήταν κάτι σημαντικό για σένα. Σου έδινε δύναμη και κουράγιο για το μέλλον να συνεχίσεις. Αλλά, ρε παιδάκι μου, κι εσύ ονειρευόσουν δάνεια στεγαστικά, μεζονέτα επιπλωμένη, αμάξι μεγάλο, ένα ξανθό λαμπραντόρ μαζί με δυο κουτσούβελα  και φωτογραφίες στο πικνικ τα σουκού στην εξοχή. Κοινοκτημοσύνη το λες αυτό; Έτσι μου' ρχεται να σου τρίψω το άρθρο 1403 του Αστικού Κώδικα στη μούρη:

Οι σύζυγοι μπορούν να επιλέγουν, με σύμβαση για την ρύθμιση των συνεπειών του γάμου στην οικονομική τους κατάσταση, σύστημα κοινωνίας κατά ίσα μέρη στα περιουσιακά τους στοιχεία, χωρίς δικαίωμα διάθεσης, από τον καθένα, του ιδανικου του μεριδίου (σύστημα κοινοκτημοσύνης).

Πού να το φανταζόμουν; Το κάθαρμα: για τα λεφτά μου με ήθελε.

..

με no future διαθέσεις

 Η Ανατολή Αργά, όπως μαρτυρά και η φωτογραφία της, γεννήθηκε το 1961. Κάποια βράδια η Ανατολή αναπολεί και αφηγείται: το αποψινό είναι ένα τέτοιο.

H Στέλλα ήταν δεκάξι χρονών το 1987.

Κάθετες γκρι λωρίδες τήμναν το οριζόντιο μέτωπο της Στέλλας, δημιουργώντας την βαθιά πεποίθηση στα αγόρια ότι ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσει τα 25 χρόνια, επομένως οποιαδήποτε  υπερβολή στο σώμα της Στέλλας μόνο σαν εξιλέωση μπορούσε να εννοηθεί, όμοια με εκείνη που τα αναλογικά συνθεσάιζερ ή τα υπερκαρδιοειδή μικρόφωνα επιτελούσαν κάθε φορά που η Στέλλα και οι φίλοι της έβαζαν τα ρούχα τους σε μια σακούλα και ντυνόταν έξαλλα -αλλά κρυφά από τους γονείς τους- στο γιαπί, απέναντι απ' την ριμπάουντ στην πλατεία αμερικής, πάντα προετοιμασμένη για όλα και με το αξεπέραστο στυλ του χορού που λάνσαρε με τα χέρια ξεβιδωμένα και τα γόνατα να σέρνονται στο λεκεδιασμένο πάτωμα με no future διαθέσεις, με δακρυγόνες φιγούρες και θλιψιοφόρους παλμούς, η Στέλλα μέσα από την επίμονη άρνησή της προσπαθούσε μετά μανίας να κατανοήσει τον κόσμο που τόσο μισούσε, τον κόσμο που εφηύρε τα balanced καλώδια και τους λαμπάτους ενισχυτές, αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να ερμηνεύσει, η Στέλλα που μεγάλωσε γαλουχημένη και καταδικασμένη από τις διακηρύξεις περί τέλους της ιστορίας, τέλους της εργασίας, τέλους των νοημάτων, τέλους της τέχνης και μέσα από την συντριπτική της ήττα κατάφερε να αλλάξει τον κόσμο μια για πάντα, η Στέλλα που φορούσε τα σαββατόβραδα τζιν σορτς, μαύρα σουτιέν και μαύρες δερμάτινες μπότες και ξερνούσε συχνά στο παγκάκι απέναντι απ' το περίπτερο στην πλατεία αμερικής, δίχως ποτέ να διανοηθεί ότι σε δέκα χρόνια θα ακολουθούσαν οι ρωγμές της πρέζας που θα θέριζαν αρτηρίες και συνειδήσεις, μέσα στο κέλυφός της η Στέλλα έβλεπε τα παιδικά της χρόνια στην Φιλαδέλφεια, στις εργατικές πολυκατοικίες δίπλα στον μπαζομένο ποδονίφτη, πάντα παρακαλόντας τα αγόρια που την κακομεταχειρίζονταν να πάψουν να φοράν σωλήνες παντελόνια, να κατανοήσουν πως "ένας άχρηστος άνεμος αφράτος φυσάει τον καθε προλετάριο", κραυγάζοντας η ίδια στο μακρυνό 2012 πως ο καθένας είναι παιδί του τόπου και του χρόνου του, η Στέλλα με τα μαύρα σουτιέν και την ελιά στο μάγουλο.

Η Στέλλα ήταν δεκάξι χρόνων το 1987.

Το 1988 δε ζούσε πια...