Απ' τον Έβρο ως την Ταγγέρη

Λένε πως τα μικρά παιδιά
όταν αποκοιμούνται
παραμιλούν οι τύψεις τους
κι ανθίζουν οι καμέλιες
στα υψίπεδα που βρίσκονται
και μάτι δεν τις βλέπει
όπως δεν είδαμε ποτέ
εριουργούς εργάτες
να πλέκουνε χιλιόκομπους
σε πέρσικα κασμίρια
που τα πουλάνε οι έμποροι
απ' τον Έβρο ως την Ταγγέρη
εκεί που οι ανθρώποι ζουν αλλιώς
και γράφουν σ' άλλες γλώσσες
και με λιγότερο σαπούνι
λούζουνε τα μαλλιά τους
κι αν κάποιον δουν στον ύπνο τους
να τους προσφέρει δυόσμο
είναι σημάδι εμπόλεμο
σταματημό δεν έχει
καθώς ο πόλεμος κινεί τα νήματα του κόσμου
έτσι κι ο πόλεμος κινεί τα νήματα εντός μου.

To βαμπίρ της μουσικής ξαπλωμένο στην Ταγγέρη (Jim Jarmousch, Only lovers left alive, 2014)

Η αδράνεια των εκλεκτών

Είμαστε κάτι εκλεκτοί κι έχουμε κάτι αδρανείς συμπεριφορές. Λίγοι γνωρίζουμε για την ταχύτητα που κουβαλάμε. Για την ταχύτητα που κληρονομήσαμε από τις σπουδαίες κούρσες των προγόνων μας. Οι περισσότεροι αφηνόμαστε στο μοναδικό τεκμήριο ύπαρξης που διαθέτουμε: στο μεσολαβημένο από ακρωτηριασμούς σώμα μας. Κι απελπιστικά ελάχιστοι αντιστεκόμαστε στη μετατόπιση. Μα και αναπόφευκτοι. Προσδιορισμένοι από μολύβι. Απαιτείται κόπος, απαιτούνται πόδια που έχουν μάθει να βαστάν το σώμα κι απαιτούνται καρδιακοί μύες που αντλούν αίμα κι όχι γρεναδίνη. Τα χιλιόμετρα της κίνησης είναι πολλά και η στιγμή της σύγκρουσης συνοδεύεται από τον απηνή θρίαμβο της βεβαιότητας των σφετεριστών μας. Οι εκλεκτοί το γνωρίζουμε πως αυτό είναι αποπροσανατολισμός, είναι η διακριτική αποχώρηση της εξουσίας από τη μνήμη. Αλλά ας μην γελιόμαστε. Τούτη ήταν ανέκαθεν η μόνιμη επωδός των σφετεριστών μας: διατείνονταν πως η τάξη τους είναι αιώνια. Επικαλούνταν την μεταφυσική πέρα από την ιστορία και παρουσίαζαν ένα τώρα φτιαγμένο από αιώνια υλικά. Λες κι η ταχύτητα που φέρουμε είναι εξαίσιος ίλιγγος ή παρενέργεια κάποιας ιστορικής αυταπάτης. Λες κι η αδράνεια είναι εμπειρία που έχει δραπετεύσει από την εξέλιξη. Ας νοιώθουμε τυχεροί, τουλάχιστον, που γνωρίζουμε πως είμαστε ο μεντεσές επάνω στον οποίο η ιστορία γυρνά. Η ταχύτητά μας μπορεί να μετριέται και να κρίνεται χαμηλή αλλά ποτέ κανείς δεν θα μπει στον κόπο να κατηγορήσει τους προφήτες για υπέρβαση αρμοδιοτήτων. Μόνο αν ερμηνεύσει το μέλλον, πράγμα αδύνατο. Οπότε η αδράνειά μας είναι και η μοναδική μας μνήμη. Στην σύγκρουση αναπόφευκτα θα εκφραστεί και με την σειρά της θα τροφοδοτήσει το έργο του μέλλοντος. Δεν είναι άδικο που η άρνηση των εκλεκτών αναστατώνει τους αφέντες. Οι ιστορικοί θα έχουν να θυμούνται και δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει πως η μήτρα της αντεξουσίας ήταν πάντοτε η μνήμη. Κι ότι η μόνη ιστορία που τελείωσε ήταν η εκδοχή της αιώνιας ακινησίας τους. Ο κορεσμός του βάλτου και ο πληθωρισμός του φυτοπλακγτόν. Η ρευστότητα του πλακούντα και η βλέννα των βατράχων. Η αδράνεια των εκλεκτών είναι το βήμα στο σκοτάδι, είναι το γερμένο προς τα μπρος κεφάλι. Είναι αυτό δίχως το οποίο

Ποιανής "μαμή" λέγεται πως είναι πόλεμος;

Ο εύσωμος

Γεννήθηκα πριν κάποια χρόνια

και σύμφωνα με τις μέχρι τώρα ενδείξεις

κάποια στιγμή θα πεθάνω.

Γεννήθηκα με τα μαλλιά μου αραιά.

Όσο κι αν ελπίζω για το αντίθετο

το πιο πιθανό είναι πως με τα μαλλιά μου αραιά θα πεθάνω.

Είναι περίοδοι που κοιτάζομαι συχνά στον καθρέφτη:

παρατηρώ τα φρύδια μου, κοιτάζομαι λάγνα

ή καμιά φορά χαμογελάω για να δω το δόντι που μου λείπει.

Το πόσο άσχημος είμαι μόνο εγώ το ξέρω,

μα και στην ομορφιά μου

κανείς δεν έχει εντρυφήσει τόσο όσο εγώ.

Καμιά φορά γδύνομαι κιόλας

χαζεύω το κορμί μου που είναι σαν κομμάτι καουτσούκ.

Όχι κούρος, όχι αθλητής:

ένας κοινός σαν πολλούς χαλβάς.

Σφίγγω τα μπράτσα μου, κρύβω την κοιλιά μου,

τονίζω τους ώμους μου που είναι το δυνατό μου σημείο.

Πιάνω τον πούτσο μου και μετά

γυρνάω πλάτη να κρυφοκοιτάξω τον κώλο μου.

Απορώ γιατί με ερωτεύονται,

και απορώ γιατί δεν με ερωτεύονται.

Απευθείας θλίβομαι

και αμέσως συνειδητοποιώ

πως η βιτρίνα που πρέπει να σπάσω δεν είναι έξω

αλλά μέσα μου.

Albrecht Durer 1500 A.D., self-portrait

το βουβό προλεταριάτο

Νυχθημερόν δουλεύαν οι υφάντρες

να κρατήσουν την σιωπή ακλόνητη,

την ραντίζαν με τ' αμίλητο νερό

και την τέχνη του μελίρητου μεταξιού

την κρατούσαν κρυφή απ' όλους

τόσο κρυφή

που στο τέλος η σιωπή λιγόστεψε.

Μηχανεύτηκαν τότε οι πολυλογάδες βιομηχανικά κλωστήρια,

αυτόματους αργαλειούς και φλύαρα ρομποτικά σφοντύλια.

Μονάχη ψιθύριζε στην άκρη του διαδρόμου η ιστορία

πως τα λόγια δεν είναι τίποτα άλλο παρά

προστιθέμενη αξία στο εμπόρευμα της σιωπής.

Κανείς δεν της έδινε σημασία: είχε κομμουνισμό στο βάθος.

τόσο σκοτάδι με τόσο φως

Να κοιτάς αμέτοχος τις εξελίξεις, να διαβάζεις δεκάδες σελίδες, την γνώμη του άρη πορτοσάλτε και το ρεπορτάζ του τριανταφυλλόπουλου, με το στόμα ανοιχτό την οθόνη του λάπτοπ, μεσολαβημένος σαν αμαξοστοιχία, να παίρνεις τηλέφωνο τους φίλους σου, να ψάχνεις μέσα στο πλήθος να τους βρεις, απορημένος σαν ψάρι, να έχεις ξεσυνηθίσει το σφιχτό δέσιμο στα κορδόνια σου, τις πέτρες στις τσέπες της φόρμας, τις τρεις κινήσεις με τις οποίες μια μακό κοντομάνικη μετασχηματίζεται σε κουκούλα -εναγωνίως- και να φοράς ένα κράνος που σε σφίγγει -δανεικό-, να έχεις ξεχειλίσει από μίσος, άλλο να μην χωράει κι ας υπάρχει ακόμα πολύ, να σφίγγεις το χέρι, να κοιτιέσαι στα μάτια με πρόσωπα γνώριμα, μετά να βαδίζεις, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, μουδιασμένος απ' την αμηχανία, αποσπασματικός σαν βλεφάρισμα, άναρθρος σαν κραυγή, να σκέφτεσαι φευγαλέα το επόμενο πρωί, τον λογαριασμό του τηλεφώνου και τα γεμιστά στο ψυγείο, πνιγμένος στις αντιφάσεις σου, φετίχ αλλά και εξεγερμένος ταυτόχρονα, λαμπρός καταστροφέας, ηρωικός μα και πένθιμος, να βλέπεις στο βάθος του δρόμου κάτι φλόγες, να βαδίζεις ασυναίσθητα προς εκεί, όχι για να τους ρίξεις λάδι, όχι για να καείς μαζί τους, αλλά για να χαζέψεις λίγο το πορτοκαλί και το κίτρινο, να σε νανουρίσουν οι πύρινοι ιριδισμοί, να επιτελέσεις το δικό σου μνημόσυνο, για να πάρεις τον δρόμο της επιστροφής, να πέσεις για ύπνο ήσυχος, αυτόχειρας αλλά και φονιάς, για να ξυπνήσεις το επόμενο πρωί επανεκκινημένος, βουτηγμένος στις αντιφάσεις σου, χειροπόδαρα σχιζοφρενής, εσύ μητροπολιτάνε προλετάριε των παιδικών μου χρόνων...

Κερατσίνι, Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2013