σχιζό-μετροπόλιταν

Πέρασα απόψε έξω από τον θάνατο των παιδικών μου χρόνων.

Στην δημοτική βιβλιοθήκη της γειτονιάς το κλίμα ήταν βαρύ. Οι καθαρίστριες και οι βιβλιοθηκονόμοι μοιρολογούσαν την στάχτη που άφησε πίσω της η θρεμμένη φλόγα των χιλιάδων καμμένων σελίδων, ενώ κάποιες γειτόνισσες με βεβαίωσαν ότι πλέον οι σιδεράδες κατασκευάζουν τα κάγκελα των μπαλκονιών με ενσωματωμένη υποδοχή για την ελληνική σημαία. Κάποιες ακροαριστερές οργανώσεις είχαν γράψει συνθήματα για την κατάσχεση της πρώτης κατοικίας έξω από τον τοίχο του νεκροταφείου και όσο ο ήλιος έγερνε, οι άνεργοι των καφενείων έγερναν μαζί του. Ένα αγόρι έκανε ποδήλατο. Στην πλατεία επικρατούσε ένα πανυγηρικό κλίμα εξαιτίας της νίκης της εθνικής ομάδας, ενώ λίγα μέτρα πιο μακρυά ο πατέρας μου στεκόταν αμίλητος με το βλέμμα αυστηρό και τον αντίχειρα ορθωμένο. Ένας χασάπης έκοβε κρέας. Κάποιοι χειρώνακτες είχαν εγκλωβιστεί μέσα στις επαναλαμβανόμενες διαδρομές τους στον πολεοδομικό ιστό την στιγμή που ένας αρχιτέκτονας φορούσε σανδάλια. Στους κεντρικούς δρόμους επικρατούσε μια ακανόνιστη ροή οχημάτων και όσο ο ήλιος έσβηνε, τόσο οι άρρωστες γριούλες έσβηναν μαζί του. Ένας κούκος έφερνε την άνοιξη. Στους υπονόμους έβρισκαν καταφύγιο οργανωμένες ορδές τρωκτικών και αρθροπόδων, ενώ από τις νεραντζιές πετάγονταν καλώδια τηλεφωνικών επικοινωνιών. Στους τοίχους κρεμόταν αφίσες αναρχικών και με κάθε τρόπο το νερό του συμβιβασμού κυλούσε στο αυλάκι της μητροπολιτικής καθημερινότητας. Τα κορίτσια καθόταν στα σκαλοπάτια των πολυκατοικιών και όσο ο ήλιος έπεφτε τόσο οι ιδιοκτήτες ακινήτων έπεφταν μαζί του. Ένας λαχειοπώλης πουλούσε λαχεία. Στο σχολείο η πόρτα είχε αλυσίδα και τα τραμ περνούσαν με ταχύτητα. Οι ασιάτες βάδιζαν στην άκρη του πεζοδρομίου, οι αφρικάνοι στέκονταν ακίνητοι, οι ρουμάνοι μιλούσαν μεγαλόφωνα ενώ παντού μύριζε καμμένο βούτυρο. Στην εκκλήσία δοξολογούσαν τον θεό και όσο ο ήλιος έδυε τόσο οι φόβοι μου έδυαν μαζί του. Ένα παιδί μετρούσε τ' άστρα. Στα καφενεία οι φοιτήτριες καθόταν σταυροπόδι και στα περίπτερα πουλούσαν αερόμπαλες. Οι γάτες άραζαν απάνω σε ντουβάρια εγκατειλημένων νεοκλασσικών και ένας πακετάς έκανε διάλειμμα. Στο πρώτο άγγιγμα τα αγόρια τινάγονταν και όσο ο ήλιος κατέβαινε τόσο οι ένοικοι των υπογείων κατέβαιναν μαζί του. Στο γήπεδο μιλούσαν αλβανικά, στη στάση μιλούσαν ινδικά και όσο ο ήλιος κρυβόταν τόσο οι μετανάστες κρυβόταν μαζί του. Ένας δεξιός διάβαζε Καθημερινή. 

(Γκύζη, Σεπτέμβρης 2013)

{...} Φετίχ αλλά και εξεγερμένος, εμπόρευμα αλλά και καταστροφέας του εμπορεύματος, εν δυνάμει αυτόχειρας αλλά και φονιάς. Να λοιπόν που εμφανίζεται ένας στρατιώτης: ο σχιζο-μητροπολιτάνος προλετάριος.

Renato Curcio - Alberto Franceschini, Σταγόνες ήλιου στην στοιχειωμένη πόλη, Επανοικειοποίηση, Αθήνα 2007

Σκουλήκι: ο βασιλιάς της γης

Ζωή είναι αυτό που εμποδίζει τα σκουλήκια να αναλάβουν δράση.

Φασισμός & Τέχνη

Υπάρχει μια περιοχή στα ελληνο-βουλγαρο-τουρκικά σύνορα που οι έλληνες την αποκαλούνε Έβρο. Εκεί κατοικούνε κάτι άνθρωποι χωρίς σβέρκο,με στρόγγυλα και άδεια κεφάλια, που ομιλούνε μια γλώσσα που μοιάζει με ελληνικά αλλά έχει πολύ λιγότερα φωνήεντα, κατάγονται σχεδόν αποκλειστικά από περιοχές της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίες και για έναν ανεξήγητο λόγο πιστεύουν ότι είναι έλληνες. Οι πρόγονοί τους μιλούσαν μόνο τουρκικά αλλά παράλληλα είχαν την ατυχία να είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Όταν μεταξύ 1915 και 1924 εποίκισαν μεθοδικά και οργανωμένα την Δυτική Θράκη ξεκίνησαν να αγοράζουν χωράφια, μετά σπίτια, μετά κούρσες, μετά καρότσες, τρακτέρ, καρούλια, μετά βουλγάρες πουτάνες και τηλεοράσεις πλάσμα. Διαχωρίζονται σε κάτι πρωτόγονες φυλές που απαντούν σε κάποια καθόλου συμπαθητικά ονόματα όπως γκαγκαβούζηδες, γκαζντάρηδες, γαλαζοβράκηδες, μπάφραληδες κ.ά. αλλά αυτοί είναι περήφανοι για αυτό.

Από αυτή την περιοχή κατάγεται και ο δημιουργός των παρακάτω φωτογραφιών. Είναι μέλος μια διαδικτυακής οργάνωσης που ονομάζεται ένωση ελληνόψυχων έβρου (εεε-μα τί βάθος γνώσεων, τί έμπνευση...) και εδώ και ένα χρόνο περίπου ασχολείται αποκλειστικά με το φωτομοντάζ. Αλλά με τί φωτομοντάζ; και πως ασχολείται... 
Η συντάκτρια του παρόντος blog ενθουσιάστηκε σε τέτοιο βαθμό με την καλλιτεχνική ευκρίνεια του φασίστα που έλαβε την απόφαση να παρεκλίνει εξαιρετικά από τις θεματικές που φιλοξενεί στο μπλογκ της και να αφιερώσει στους αναγνώστες και στις αναγνώστριές της κάποιες στιγμές ψυχαγωγικής ρηχότητας. Αναδημοσιεύουμε κάποιες από τις φωτογραφίες του βρήκαμε. Επιλέξαμε τις πιο απολαυστικές κατά τα γούστα μας. Αν θέλετε να περάσετε όμορφες στιγμές με τους φίλους σας μπορείτε να δείτε περισσότερες εδώ.

σειρά ΚΟΜΜΑΝΤΟ ΣΤΟ ΛΙΒΑΔΙ

κομάντο στο λιβάδι (αμέριμνος)

κομάντο στο λιβάδι (ενισχυμένος)

σειρά Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗ ΓΥΡΑ

from Jerusalem to Greece

from Jerusalem to North Epirus

from Jerusalem to gay/lesbian bars

σειρά ΡΟΒΟΚΟΠΙΟΣ

the first hellenic Robocop

 σειρά ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΑΡΖΑΝ-ΑΝΑΡΧΕΣ ΣΑΜΠΟΥΑΝ

επίσης: ΕΛΛΗΝΕΣ ΡΟΜΠΟΤ-ΑΝΑΡΧΕΣ ΦΕΡΙΜΠΟΤ

σειρά ΖΗΤΩ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

λιτό

και τρομαχτικό και ανιστορικό

χωρίς σχόλιο

χωρίς σχόλιο

Αντιγράφουμε από το βιβλίο της Susan Sontag, Η γοητεία του φασισμού, εκδ. ύψιλον, Αθήνα, 2010, σελ. 28.

Η φασιστική αισθητική περικλείει αλλά συγχρόνως υπερβαίνει τη μάλλον ιδιαίτερη εξύμνηση που βρίσκουμε στους Τελευταίους των Νουμπά. Γενικότερα, απορρέει από (και δικαιώνει) μια συνεχή ενασχόληση με καταστάσεις αυτοκυριαρχίας, υποτακτικής συμπεριφοράς, ακραίας προσπάθειας και αντοχής στη σωματική καταπόνηση’ υιοθετεί δυο φαινομενικά αντίθετες στάσεις, την εγωμανία και τη δουλικότητα. Οι σχέσεις κυριαρχίας και υποδούλωσης παίρνουν  τη μορφή μιας ορισμένης φαντασμαγορίας που χαρακτηρίζεται από τη μαζικοποίηση των ανθρωπίνων ομάδων, τη μετατροπή των ανθρώπων σε πράγματα, την αναπαραγωγή ή ομοιοτυποποίηση των πραγμάτων και την ομαδοποίηση των ανθρώπων και πραγμάτων γύρω από μια πανίσχυρη υπνωτιστική ηγετική φιγούρα ή δύναμη. Η φασιστική δραματουργία επικεντρώνεται στις οργιαστικές συναλλαγές μεταξύ ισχυρών δυνάμεων και των ανδρεικέλων τους που ομοιόμορφα ντυμένα παρουσιάζονται κατά ολοένα ογκούμενα κύματα. Η χορογραφία εναλλάσσεται ανάμεσα σε μιαν ακατάπαυστη κίνηση και σε μια παγωμένη, στατική “ανδρική” στάση. Η φασιστική τέχνη εξυμνεί την υποταγή, εκθειάζει τη βλακεία, μυθοποιεί το θάνατο.

Η Βασιλεία των Κακών

Ας έρθει επιτέλους η λυτρωτική δικαίωση αυτών που σφηνώνουν σφαίρες στα γόνατα των δανειοληπτών,

αυτών των αισχρών και ανίερων εκτελεστών των ταπεινών καθηκόντων,

των συμβαλλομένων μερών στην αγοραπωλησία των ψυχών και των συνειδήσεων.

Επειγόντως ας έρθει η μέρα της δικαίωσης των αχράντων τοκογλύφων και πάντων των εμπόρων χρημάτων, των ευρεσιτεχνών της ραδιουργίας, των ποινικών κρατουμένων και πάντων των οπλοφορούντων.

Η ηθική αποκατάσταση των δερματικών ουλών, των ευθέων απειλών, των ανοιχτών και των ξεραμένων πληγών, των μελλοντικών φόβων και των συντελεσμενων ηθικών βλαβών ας έρθει.

Των συμμετεχόντων και των πρωταγωνιστών στην αποκάλυψη του Ιωάννου η ανέξοδη συγχώρεση ας έρθει.

Των ηθικών αυτουργών των σοδόμων, όλων των αμαρτωλών, των καταδικασμένων και των δικαίως προφυλακισμένων η συναισθηματική αυταπάρνηση ας έρθει.

Ας έρθει η συγχώρεση των 1110 βαθμών Κελσίου

και η τιμωρία των αθώων για πάντα ας αναβληθεί.

Των υπόπτων η νεφελώδης στέγη ας καταστραφεί

και ας αναβλύσει ολόγυρά τους

η νέα συνθήκη της αντιστροφής των νοημάτων.

Ο νέος κώδικας εξυγίανσης των ασθενών της ηθικής ασθένειας ας έρθει

και για πάντα ας επικρατήσει

η Βασιλεία των Κακών! 

Indiani Metropolitani, Ρώμη, 1977

Ανατολή Αργά (1961-2005), Η ζωή μου τα χάλια μου

Γεννήθηκε στα Άνω Λεχώνια Μαγνησίας τον Δεκέμβριο του 1961. Τις πρώτες τρεις μέρες έβηχε ασταμάτητα αλλά τελικά επέζησε. Η μητέρα της, Κυριακή Αργά, θεώρησε ότι το παιδί είναι καταραμένο. Για τον λόγο αυτό επιστράτευσε το τοπικό κλιμάκιο εξορκισμού, που αποτελούνταν από έναν παπά, μια γεροντοκόρη νοικοκυρά και έναν μεγαλο-τσιφλικά από το Βελεστίνο, για να την θεραπεύσει. Τελικά η αρωγή τους στάθηκε αχρείαστη: η Ανατολή είχε γεννηθεί καταραμένη!

Σε ηλικία 6 ετών κάθισε για πρώτη φορά στα θρανία του τριθέσιου Δημοτικού Σχολείου Άνω Λεχωνίων, όπου και διδάχτηκε γραφή, αριθμητική και ανάγνωση. Η μεταπολίτευση και ο πόλεμος στην νότια Κύπρο βρήκαν την Ανατολή να φιλιέται στην αυλή του σπιτιού της με τον Νίκο Καψαλά, τον γιο της φουρνάρισσας με τα μοναδικά ελιόψωμα που είναι γνωστά μέχρι την Αγριά, την Πορταριά και την Γαντζέα.

Στα 14 της η Ανατολή Αργά ανακαλύπτει για πρώτη φορά τον Ανδρέα Εμπειρίκο μέσα από το αναγνωστικό βιβλίο κειμένων του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Τα βέλη και η Πύλη είναι τα δύο πρώτα ποιήματα που συγκλονίζουν συθέμελα την αντίληψη της Ανατολής για τον κόσμο. Το πρώτο από αυτά, αρκετά χρόνια αργότερα, θα κοσμήσει την δερματόστικτη δεξιά πλάτη της, ενώ η ίδια ποτέ δεν θα το αντικρύσει δίχως την βοήθεια του καθρέφτη της.

Στα 19 της χρόνια και ενώ έχει εγκατασταθεί στην Αθήνα, θα γνωρίσει τον Roberto Lucarpone, αμετανόητο μέλος των Nuclei Armati Proletari, ο οποίος έχει βρει καταφύγιο στην Ελλάδα με το ψεύτικο όνομα Πίνο Πελόζι και με τον οποίο θα αποκτήσει δύο παιδιά, τον Άλγο και την Οδύνη. Μόνιμη κάτοικος Εξαρχείων επί της οδού Τζαβέλα, η Ανατολή θα μετατρέψει το σπίτι της σε tableau vivant  του ιταλικού ένοπλου κόμματος ενώ δεν λείπουν και τα προσωπικά της ταξίδια στην Παβία, στο Τρέντο και στο Τορίνο, όπου θα έρθει σε επαφή με τον υπόκοσμο και θα διατηρήσει τις καλύτερες σχέσεις μαζί του.

Δεν αργεί το μοιραίο 1987, όταν η Ανατολή θα αναγκαστεί να περάσει δυόμιση χρόνια μακρυά από τους δικούς της, εκτείοντας την ποινή της στις γυνακείες φυλακές Θηβών για το αδίκημα της οπλοκατοχής και της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση. Διαβάζουμε από την απολογία της Ανατολής ενώπιον του εφετείου κακουργημάτων:

{...} Αναλαμβάνω την ευθύνη για την διάτρηση του χωροχρονικού συνεχούς επί εικοσιπενταετία. Η φλόγα των εξεγερμένων της σπάνιας νιότης σιγοκαίει ακόμα στα σωθικά του σάπιου τούτου ημερολογίου. Οι θιασώτες των πάσης φύσεως περιορισμών, οι ταπεινοί υπέρμαχοι του ατελούς καλά θα κάνουν να τρέμουν πριν πέσουν για ύπνο. Η βεβαιότητα του θανάτου μας θα τους συντρίψει: είμαστε ήδη μελλοθάνατοι και ερωτευμένοι.

(Rupax, Ανατολή Αργά: η ζωή μου τα χάλια μου, εκδ. Fedajin, Θεσσαλονίκη, 2008)

Μέλος της Ομάδας για μια προλεταριακή Αριστερά και αργότερα μέλος της ομάδας που εξέδιδε το περιοδικό Convoy, η Ανατολή θα διαγράψει έναν αυτόνομο κύκλο μέσα στις διαδρομές που χάραξε ο Mario Tronti στην Ελλάδα, μέχρι να αποσυρθεί αθόρυβα στην οικιακή της γαλήνη και στα μονοπάτια της πρέζας. Είναι ο Ιανουάριος του 1995 όταν η Ανατολή θα κυκλοφορήσει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο τον καφέ που λέγαμε, ενώ θα ακολουθήσουν άλλες τρεις: το μέσα σε τρεις μέρες, το Ενύπνιον και το κύκνειο άσμα της ποιήτριας, το είμαι ήδη αργά. Ο Ιανουάριος του 2005 θα την βρει να βήχει για τρεις συνεχόμενες μέρες. Την τέταρτη θα έχει ήδη εγκαταλείψει τον κόσμο. Την μέρα εκείνη το ημερολόγιο έγραφε "7 Ιανουαρίου 2005".