Εξυπνάδες #2

Είναι το δάχτυλο που δείχνει

την πόλη που σβήνει

τα φώτα που φέγγουν

τους δρόμους που πάνε

στην πόλη που ανάβει

τα φώτα που δείχνουν

τα δάχτυλα που είναι.

Είναι η γυναίκα που έχει

την τρικυμία στα χείλη

την τρικυμία στο βλέμμα

την τρικυμία στη θάλασσα

τη θάλασσα όλη

τη θάλλασα που έχει

την γυναίκα την ίδια.

Αφού κανείς από τους δύο δεν μπορεί να κοιμηθεί

γιατί δεν έρχεσαι σπίτι μου απόψε;

Παρηχήσεις #1

Η Ανατολή Αργά, με την ορμή χιλίων αποτυχημένων ποιητών.

Βρέθηκε γραμμένο στο δεξί μου μπράτσο με υποδόριο μελάνι. 

Παρηχήσεις #1

Των στιγμών απανθίσματα
στιγματίζουν τα πάθη

κι ανθοδέσμες επάνθιστες

διανθίζουν τα λάθη.

Άνθισε επί της λήθης μου λίθινο ανθολόγιο!

Ακανθούχα τα πάθη μας

και τα λάθη φεράνθη,

ως του άνθους το νέκταρ,

ως αχός νηπενθώς.

Ανθυψίφωνη μούσα μου, ευανθείς διεθνώς!

Ι * ΦΥ

τομπιρεός

ο παππάς 

κι ο παχύς

έφαγαν

χρυσή αυγή

γαμιέται ο θρύλος κι ο πειραιώς

χωρίστιτλο

στη ζ

εγώ, που μέσα στην σφραγισμένη οδοντοστοιχία μου τρέφω το μυστήριο των χαμένων μπαλονιών
κι εσυ, που κάθε τόσο ρίχνεις λέξεις δισύλλαβες στην φλόγα της σιωπής,
εγώ, που εστιάζω στα μάτια σου και βλέπω την γυναίκα που ξεσκίζει τα μαξιλάρια με τα δόντια της
κι εσύ, που είσαι όμορφη σαν πυρπολισμός εθνικού συμβόλου,
εγώ, που κουβαλάω στα βλέφαρά μου την σκόνη των επαναλήψεων,
κι εσύ, που από τις ρώγες του στήθους σου αναβλύζουν ζεστές η θλίψη και η ορμή,
πώς γίνεται να συμπίψουμε σαν εραστές στον πάτο
που τόσο συχνά φαντασιώνεσαι, 
δίχως καν να έχεις διαβάσει όσα έγραψε ο δημητριάδης στο "πεθαίνω σαν χώρα".
ε;
μου λες;