Παρηχήσεις #1

Η Ανατολή Αργά, με την ορμή χιλίων αποτυχημένων ποιητών.

Βρέθηκε γραμμένο στο δεξί μου μπράτσο με υποδόριο μελάνι. 

Παρηχήσεις #1

Των στιγμών απανθίσματα
στιγματίζουν τα πάθη

κι ανθοδέσμες επάνθιστες

διανθίζουν τα λάθη.

Άνθισε επί της λήθης μου λίθινο ανθολόγιο!

Ακανθούχα τα πάθη μας

και τα λάθη φεράνθη,

ως του άνθους το νέκταρ,

ως αχός νηπενθώς.

Ανθυψίφωνη μούσα μου, ευανθείς διεθνώς!

Ι * ΦΥ

τομπιρεός

ο παππάς 

κι ο παχύς

έφαγαν

χρυσή αυγή

γαμιέται ο θρύλος κι ο πειραιώς

χωρίστιτλο

στη ζ

εγώ, που μέσα στην σφραγισμένη οδοντοστοιχία μου τρέφω το μυστήριο των χαμένων μπαλονιών
κι εσυ, που κάθε τόσο ρίχνεις λέξεις δισύλλαβες στην φλόγα της σιωπής,
εγώ, που εστιάζω στα μάτια σου και βλέπω την γυναίκα που ξεσκίζει τα μαξιλάρια με τα δόντια της
κι εσύ, που είσαι όμορφη σαν πυρπολισμός εθνικού συμβόλου,
εγώ, που κουβαλάω στα βλέφαρά μου την σκόνη των επαναλήψεων,
κι εσύ, που από τις ρώγες του στήθους σου αναβλύζουν ζεστές η θλίψη και η ορμή,
πώς γίνεται να συμπίψουμε σαν εραστές στον πάτο
που τόσο συχνά φαντασιώνεσαι, 
δίχως καν να έχεις διαβάσει όσα έγραψε ο δημητριάδης στο "πεθαίνω σαν χώρα".
ε;
μου λες; 

Η δεσποινίδα Λευκοθέα Γεωργάτου

Ήσουν μικρή καθώς είχες αφεθεί

στην αυστηρότητα αυτών 

που ακονίζουν τα μολύβια τους με το μαχαίρι,

ενώ υπομονετικά επιδιώκουν

την ησυχία των μελλοντικών χειμώνων,

αυτών που κατάγονται απευθείας

από τον θάνατο των παιδικών τους χρόνων,

αυτών που της ποίησης την ασθένεια

αντιμετωπίζουν καθημερινά

με δυο κουταλιές της σούπας πυρίτιδα υπογλωσσίως.

Σε θυμάμαι ακόμα που μικρή έγνεφες

αυτούς που μαζεύονταν τα βράδια τρεις-τρεις

και συνομωτούσαν για σένα

να σε ποτίσουν, να βγάλεις ανθούς, να καρπώσεις,

αυτούς που ήταν όλοι τους τριάντα χρόνων,

τραγουδιστές και γυμνασμένοι,

κι εσύ μικρή καθώς ήσουν

τους έγνεφες τα κελαϊδίσματα των κανονιών

και τους έλεγες: όχι εμένα, εγώ είμαι ακόμα μικρή,

λες και αυτοί,

που ήταν όλοι τους τριάντα χρόνων,

τραγουδιστές και γυμνασμένοι,

μαζεύονταν τα βράδια και συνομωτούσαν

για κάποιον άλλον λόγο

πέρα απ'το ότι

ήσουν μικρή κι έγνεφες.

A.A.

όχι εμένα, εγώ είμαι ακόμα μικρή!